Concert: Kate Earl & DAMIEN RICE (Le trianon, Parijs, 30 Juni 2005)

Parijs.

Parijs heerst uiteraard boven vele andere steden, dat mag duidelijk zijn. Parijs is geript worden in een slecht restaurant, geript worden in een klasserestaurant, zweten in de vuile metro, zweten in de rij voor de sainte chapelle, engels praten om de fransen op hun zenuwen te werken, frans praten alsof je van 't stad bent, schrik hebben van gangs bij les invalides en les halles, snobisme verheerlijken aan de madeleine, de internationale reiziger uithangen in gare du nord en "amai, da's toch typisch parijs" opperen bij typisch parijse taferelen. Parijs is dus cool, ik zeg 'oui'.


Le Trianon.

Bon, de hood aan de voet van montmartre is niet mijn favo hang-out, wegens bevolkt door trashy toeristen, pimps, howzz, afzetters, rippers, lulnekken, uilen en ander gebroed. Doch, in de roze schaduw van de moulin rouge, en geflankeerd door een pitabar en zo'n miniatuur eiffeltorenwinkeltje ligt dus Le trianon. Een schreeuwlelijk van buitenaf, maar een prachtige schouwburg binnenin. Le Trianon is de Leuvense SSB in de maat van de AB-met-zeteltjes, met de temperatuur van de sojo op een zaterdag in 1998 en de klank van de link-living in de panoramalaan. Leuke venue.

Kate Earl.

Ik ga kort zijn. Jonge deerne. Stem die ergens tussen Lauryn Hill, Bjork en Alecia Keys hangt. Sterk. Minpunt; (bind)teksten om de muren op te lopen. Echt, een ramp. Maar again, wat een stem, wat een zwoeligheid achter de piano. Genieten. In het oor houden, die meid. Ze is van Alaska trouwens... niet dat dat ertoe doet.

Damien Zelf.

Tja, wat kan je zeggen.... Damien is nooit minder dan geniaal. Wat hij doet met een akoestische gitaar, twee zangmicro's en 87287 gitaareffecten is op z'n minst opmerkelijk. Damien kan heel het singer-songwriter stijltje zo onderuit halen, en ik dank hem daarvoor. Heel 'O', ouder nummers, nieuwe cover van Portishead's Glorybox ... manneke.
Tot driemaal terugkomen, Kate er even bijhalen, een video over Burma... grappige moves en opmerkingen - echt af. Ik denk echter dat ik de show die ik van hem (mét band) in Bologna zag toch nog verkies. Toen meende hij het nog meer - de songs zijn nu al zo bekend, en je merkt soms dat hij ze al tot in den treure heeft gespeeld, en dan vlucht hij soms teveel in het geram en gegalm.
Elke kritiek is echter irrelevant. Dit was wederom een beklijvend optreden dat mij nog lang zal nablijven.

Thanks, Rice.