Heersers

tip

2005-08-15T20:43:00.000+02:00

garden state - gezien op dvd
goeie film
halen
circle 3 euro

Concert: Kate Earl & DAMIEN RICE (Le trianon, Parijs, 30 Juni 2005)

2005-07-02T19:21:00.000+02:00

Parijs.

Parijs heerst uiteraard boven vele andere steden, dat mag duidelijk zijn. Parijs is geript worden in een slecht restaurant, geript worden in een klasserestaurant, zweten in de vuile metro, zweten in de rij voor de sainte chapelle, engels praten om de fransen op hun zenuwen te werken, frans praten alsof je van 't stad bent, schrik hebben van gangs bij les invalides en les halles, snobisme verheerlijken aan de madeleine, de internationale reiziger uithangen in gare du nord en "amai, da's toch typisch parijs" opperen bij typisch parijse taferelen. Parijs is dus cool, ik zeg 'oui'.

Le Trianon.

Bon, de hood aan de voet van montmartre is niet mijn favo hang-out, wegens bevolkt door trashy toeristen, pimps, howzz, afzetters, rippers, lulnekken, uilen en ander gebroed. Doch, in de roze schaduw van de moulin rouge, en geflankeerd door een pitabar en zo'n miniatuur eiffeltorenwinkeltje ligt dus Le trianon. Een schreeuwlelijk van buitenaf, maar een prachtige schouwburg binnenin. Le Trianon is de Leuvense SSB in de maat van de AB-met-zeteltjes, met de temperatuur van de sojo op een zaterdag in 1998 en de klank van de link-living in de panoramalaan. Leuke venue.

Kate Earl.

Ik ga kort zijn. Jonge deerne. Stem die ergens tussen Lauryn Hill, Bjork en Alecia Keys hangt. Sterk. Minpunt; (bind)teksten om de muren op te lopen. Echt, een ramp. Maar again, wat een stem, wat een zwoeligheid achter de piano. Genieten. In het oor houden, die meid. Ze is van Alaska trouwens... niet dat dat ertoe doet.

Damien Zelf.

Tja, wat kan je zeggen.... Damien is nooit minder dan geniaal. Wat hij doet met een akoestische gitaar, twee zangmicro's en 87287 gitaareffecten is op z'n minst opmerkelijk. Damien kan heel het singer-songwriter stijltje zo onderuit halen, en ik dank hem daarvoor. Heel 'O', ouder nummers, nieuwe cover van Portishead's Glorybox ... manneke.
Tot driemaal terugkomen, Kate er even bijhalen, een video over Burma... grappige moves en opmerkingen - echt af. Ik denk echter dat ik de show die ik van hem (mét band) in Bologna zag toch nog verkies. Toen meende hij het nog meer - de songs zijn nu al zo bekend, en je merkt soms dat hij ze al tot in den treure heeft gespeeld, en dan vlucht hij soms teveel in het geram en gegalm.
Elke kritiek is echter irrelevant. Dit was wederom een beklijvend optreden dat mij nog lang zal nablijven.

Thanks, Rice.

CONCERT: OASIS (AB Brussel, 4 Juni 2005)

2005-06-05T19:28:00.000+02:00

ik hou van oasis. oasis is tragiek.

oasis is tragiek omdat het om twee onuistaanbare klootzakken gaat. twee lullo's, twee losers, twee wankers, twee twats, twee pussies, twee boneheads en twee fookin' cunts in één band. moesten het geen broers zijn, je zou niet geloven dat er twee eikelkazen van dit kaliber rondlopen.

houden van oasis: oasis is een verhaal, een familiefoto, een garage met oude spullen en een transistorradio. oasis is je lief vergeven dat ze een lelijke rok aanheeft en de slechte spaghetti van je oma toch lekker vinden. oasis is accepteren dat het leven aan klootzakken is, dat het niet schoonheid is wat blinkt en dat niks echt volledig plezant is.

wat me vooral trof die avond, was de prachtige tragiek van die broers. noel, die met de verstopte bezorgdheid en tweede vaderlijkheid van een oudste broer toekijkt hoe zijn 'kid' het uithangt.
het zou zo fijn zijn voor noel, geen broer te zijn van die zanger. buitenmeppen zou ie 'm doen. vergaan en vergeten, en hij weer de man. een genot zou het heten, noel die triomfeert als songwriter der songwriters.
maar zo gaat het niet. niets genot, niets triomf.
die verdomde liam doet gewoon wat in 'm opkomt. de rest van de wereld zal 'm worst wezen, en zijn broer voorop. het is de tragiek die uit de ogen van noel spreekt wanneer broercunt weer 'ns iets gevonden heeft dat hem niet voor de volle 3000 percent aanstaat, en het aftrapt met het je m'en foutisme dat enkel verwende jongere broers kennen.

het is dat moment, waar je van oasis gaat houden. je medelijden met noel, je jaloezie voor liam.

en zing dan maar liedjes, jongens, en vloek maar op de zevenenhonderdste drummer, en verstop je achter je dikke jas en dito haar: de tragiek verstop je niet, en net daarom sta ik er volgende keer weer; en fuck, ik hoop voor die noel dat liam dan plots zin heeft in een lekkere show.

Film: Sin City (2005, Frank Miller, Robert Rodriguez)

2005-06-03T01:12:00.000+02:00

Niet goed weten wat te verwachten, er niets over lezen, gewoon wat geruchten opvangen. En dan...Adrenalinestoot, baf, niet 1 keer, maar 30 keer. Zalige beelden, voice-over rocks, wat een wereld, bikkelhard en vlijmscherp, alles kan en je wou dat er nog meer kon! Bruce Willis doet het weer. Op de fiets in de terugtocht werd Leuven heel even Sin City. Ik wil meer en er komt meer, in 2006 en 2007 Sin City 2 & 3...Ik ben er klaar voor!

Various Films 1, Mei 2005 (cin/dvd)

2005-05-13T14:42:00.000+02:00

Kingdom of Heaven: heersen. rotdialogen, onuitgewerkte personages en megascenes: perfect voor dit epos-genre. i loved it.

Stepford Wives (dvd): jaaaaa menneke....

Starship Troopers (re-re-re-review, dvd): blijft één van mijn favo's of all time. geniale parodie.

The Lost Battalion (dvd): 'the germans gave them two choices: get out of there or surrender - they took the third' ... zalig dus.

Mystic River (dvd): wat een heerserfilm is mystic river toch? gatverdamme, wat een instant classic. sean penn en g'hebt geen verhaal.

Black Hawk Down (re-re-review): goed eerste uur, saai tweede en onsterfelijk arrogante aftiteling. tja.

Stand By Me (dvd): houdt bezig. niet scherp genoeg waar het moet, en niet emo genoeg waar het mag.

Hostage: Bruce Willis in een topper van het Bruce Willis-genre. Voor mannen die niet graag in een veld vastzitten maar jeeps toch cool vinden.

21Grams (re-review, dvd): benicio del toro op z'n best ooit? complete heerserfilm.

CD : Weezer - Make Believe

2005-04-28T11:12:00.000+02:00

Het is bijna zomer en de nieuwe Weezer is er om ons al helemaal op te warmen. Ik ben altijd al grote fan geweest en de 12 nieuwe songs geven geen reden om niet meer wild te zijn van deze groep.

Vanaf de eerste noten weet je dat het goed zit, Weezer is er weer! Geen vreemde experimenten, gewoon doen waarin ze goed zijn, gitaar rond de nek, superdeluxe zanglijnen (alsof je het nummer al jaren kent) produceren, een drum eronder en laat de bassist maar meedoen. Eel goe. Meezingen, meeroepen, springen op en neer - ieder zijn ding - ik doe het allemaal. Dank u.

Waste of 35mm film: Before Sunset (Killlme&Kickme, 2004)

2005-04-18T10:55:00.000+02:00

Tot gisterenavond dacht ik dat de gefilmde theaterversie van The Elephant Man die ik ooit op DVD kado heb gekregen (waarvoor dank en respect) en steevast bovenhaal als die mormonen maar niet willen ophoepelen of als ik in een creative down zit, het sléchtste was dat ooit op beelddrager is uitgebracht.

Ik was mis.

Before Sunset is ZO slecht dat ik er zelfs niet over wil schrijven - doch voor het beter varen der mensheid en om mij wat af te reageren doe ik het toch.

OK. Dus zij is een parijse kut die voor een waterputtenNGO werkt en de kop heeft om heel hard met een uitgedroogd baseball-bat op te slaan. Ik zing al van deze morgen 'Zij ... is ... kut, ik sla haar ka, kakaka-pot" (op de melodie van de Kreuners' bekende hit uit 92 'Zij heeft stijl' (ze zegt oh-o o o-oh).
Enfin, ZIJ heeft alleszins de stijl van Jeanine Leduc op speed met een granaatappel in haar vaar.

Hij. Hij is echt ne ket. Een in texas-shirt gehesen loser van een schrijver die grapjes maakt als die kerel die je in het middelbaar echt kon aanstaren omdat je maar niet kon vatten dat zulke in etter gebakken schijtventen effectief bestaan ... fuck it, ik wil het niet weten. En jij ook niet, geloof me.

Sla hen beiden in de boeien en begeleid ze gewelddadig naar de kerkers, alwaar zij levenslang stront zullen schrapen.

Dood. Dood en verderf.

Crucify.

Before en sunset zijn woorden heden bezoedeld door deze prent van zelfingenomen 'allons a paris' artywood-Kaka's. (foutief hoofdlettergebruik intended)

CDs: alles van Ozark Henry 1995-2005

2005-04-05T13:02:00.000+02:00

Ozark "alias piet goddaer" Henry is een Kaka.

Film: Million Dollar Baby (2004, Clint Eastwood)

2005-03-30T17:39:00.000+02:00

gezien: woe 30 maart, 22.45, kinepolis - leuven

"'t hangt aan de deur en 't schiet" - "klink eastwood".

Met ueberclassic 'dirty harry' als stereotiep kennen we clint eastwood als bad guy, generaal, lul ... en meestal een combinatie van die types.

Nu heeft Mr Eastwood dus een film gemaakt, waar hij ook nog eens de hoofdrol in speelt én de muziek voor gemaakt heeft. A brief introduction to a movie that leaves you punch-drunk.

Het verhaal gaat over een vrouw (Maggie - Hilary Swank) die -ondanks geslacht en leeftijd (32) - trainer Frankie Dunn (Clint Eastwood) weet te overtuigen om haar te trainen. Zij heeft een familie die niet om haar geeft, hij heeft een dochter die hem laat stikken... dat ze elkaar in die rollen vinden mag duidelijk zijn.

Het éérste deel van de film krijgen we dus een prachtig verteld, dwingend geschoten en niet minder dan intrigerend opgebouwd verhaal van de 'rise' van dit duo. Je zit in een trein, het begint goed te gaan (de twee personages hebben genoeg haken en scheuren voor het nodige drama) tot plots.. de film van spoor verandert. Je krijgt als kijker eerst een moker in je gezicht, een klop op je kaak en dan traag maar zeker een dolk in je zij. De KO's die het eerste deel vullen (komische sequens) maken plaats voor een mentale knock-out die enkel de écht compleet achterlijke en emotioneel dode direct-de-gsm-aan-en-weg johnnies niet zal vellen. Dé tip is dan ook; lees niks over deze film (dit is eigenlijk al teveel), ga niet naar IMDB, lees de bespreking in DM of DS niet, noch de teaser op de cinema-folder. Hou je ogen toe tot je de film begint (of tot iets ervoor; die reclame van nike met die danseressen... cute butts).

De film is meeslepend zonder dat je je als kijker bedrogen voelt door easy sentiment (het zuiders accent van maggie on the edge). De film heeft personages die ergens voor staan. Een verleden, hoop, toekomst, respect, spijt... prachtige waarden en thema's die de film boven zichzelf laten treden. Het personage van Eastwood is gehavend en verwrongen, maar bij verloop van de film ga je toch zo van die lul houden.

Ga kijken. Neem je halters mee naar de cinema als je geen tijd hebt en verkoop je grafische kaart of je horeca-kostuum bij geldgebrek... Zet 'm ver boven Robots en Drinken Met Tina, en get in the ring.

Uw man aan de frontlinie,

EM.KASABIANCHA.

film: The Snowwalker (2003, charles martin smith)

2005-03-29T11:05:00.000+02:00

gezien: maa 28 maart, 8.30pm - kinepolis, leuven

een low-profile 'cinémanie' film... het is altijd opletten geblazen als commercie artsie gaat. smith is een tv-regisseur en de cast bestaat uit onbekenden. als verwende filmkijker zijn dat eigenschappen die je verwachtingen van een film toch wat temperen.

edoch. bij het eerste beeld zag ik dat het ok zat. de film is gebaseerd op een boek van farley mowat die als canadees veel geschreven heeft over de eskimo's in de toendra aldaar, en er ook bij geleefd heeft. en zo weet je ook meteen de arena van deze film. koud, veel plek, vliegtuigen met snowboots ... en gaan.

enfin, ik ga er niet over uitwijden. piloot crasht met zijn eskimo-passagier en ze moeten overleven in het even onaantrekkelijke als oneindige landschap van meertjes en heuvelvlakten. doorheen de film transformeert charlie zich tot een newborn inuit ... voor de originaliteit van het verhaal moet je niet halsoverkop op je fiets springen. 't is een survivaldrama, maar met sterke karakters die op één of andere manier blijven boeien, ookal krijg je weinig dramatische info over hen.

de flashbacks van zijn oorlogsverleden zijn bij de haren getrokken, en de dialogen in het engels / eskimoees zijn soms belachelijk (zij kent van 'yes/no' engels tot plots volzinnen en - hilarisch - hij verstaat haar in een key-scene, ookal stoot ze klanken uit als imoka pané giuran en zo ... bekijk het als comic relief).

wel een waarschuwing: ze hebben de derde act van het verhaal of de rushes geknipt of gepikt. net op het dramatisch hoogtepunt: TAK gedaan, fade to black en credits... ik ben er nu, bijna 12 uur later, nog niet van bekomen. een gewaarschuwd man is er twee waard, en je bent maar beter met twee als je crasht in de toendra.

CD : Athlete - Tourist

2005-03-27T20:16:00.000+02:00

Nog eens een plaat die ik meermaals in repeat heb moeten zetten alvorens ik hem doorhad. Ik luister de laatste dagen niets anders meer. Niet iedereen zal het hier eens zijn met mij. Op eerste zicht lijkt het een wat banale popplaat. Maar de parels komen al glinsterend boven na een 17.5 luisterbeurten. Ik val voor ietwat zeurderige stemmen en wat slepende nummers, deze Londense groep brengt het me allemaal. Soms timide en stil dan cymbalen die ontploffen en violen die er overheen schertsen. Electronica waar nodig. Prachtig. Vergelijken? Wat Arid van tijd tot tijd, dan hoorde ik soms wat Eels rondvliegen. Meezingen en ronddraaien doorheen de kamer. Een vierkoppige band, waarvan elke bandlid af en toe eens wat meezingt. LeukLeuk. Het is niet de grootste popplaat aller tijden. Het is gewoon een leuke begin-lente-plaat, en dat is al heel wat.

ps : "All I Want is you", "Running down corridors, through automatic doors", " We're closing in, We've still got twenty four hours" - de zinnen die dan ook blijven plakken in mijn oren.

Film: Robots (2005, Chris Wedge & Carlos Saldanha)

2005-03-25T11:53:00.000+01:00

gezien: woe 23 maart, 8.30pm - kinepolis, leuven

Misschien niet zo'n bom als hun vorige film, Ice Age, maar desalniettemin een must see.

Ik heb meer het gevoelen naar een kinderfilm te kijken, waar ik dat bij Ice Age eigenlijk nooit had (kan ook aan mij liggen). Het scenario is wel heel disneyaans en dus belerend, goed-kwaad, eendimensionaal en beyond voorspelbaar. Geen ramp, wel jammer. Als je ziet wat enkele warse personages en een fris (obvious pun intended) scenario deden voor IA heb ik nu zoiets van "... doe dat dan niet". Het verhaal is oermoralistisch, en dus kutvervelend. Daarvoor moet je het dus niet doen (die nieuwe upgrades voor de robots zien er trouwens veel cooler uit dan de vodden die ze dragen - voor zij die 'm gezien hebben).

je moet dus wél gaan voor de héérlijke rides door robot city, die enkele billenkletsers van scenes (op 1. poort open-poort toe, op 2. "protten zijn ALTIJD grappig") en alle hete poezen die naar zulke prenten gaan en daarna a shoulder to cry upon nodig hebben (en ik spreek nu niet voor mezelf, wel voor de bachelors onder ons. ja calle, ja, jij bent een doctor, maar dat doet er niet toe... get a live!)... deze film is gewoon 'gaan', mee laten voeren en je toch niet afgeript voelen (8,6 euro of zo, in den 1 dus al die zeiktrappen op...).

"WHY SIT AT HOME, WHEN YOU COULD SEE ROBOTS?"

Boek: You Are Not A STranger Here, Adam Haslett (Vintage, 2003)

2005-03-25T11:45:00.000+01:00

In de reeks "debuts of guys called adam"...

Dit boek is een verzameling van 9 kortverhalen die op één of andere manier te maken hebben met een verlies. Ik heb er nog maar twee gelezen, en ben nog niet hélemaal zeker of het zo schitterend is als de critici en amerikaanse prijzenuitdelers willen aantonen. één van deze verhalen zal ik tot een (kort)film verwerken, want enorm filmisch zijn ze wel. Karakters de je vaag of diep kan uitwerken, grappige en/of intrieste key-scenes of quotes, seks en erotisch geweld, ... enfin soit, je kan er je weg mee, met dit boek.

Het lijkt mij het ideale boek om park- of vakantiemomenten te vullen met verhalen die je op één of andere manier toch in de kleren kruipen.

Ik ben zeker niet zo loei-enthousiast als over Thirlwell, maar die vind ik dan ook ronduit geniaal. Haslett is cool, Haslett is goed en Haslett is te bestellen bij fnac en anders Waterstone's of the American Bookstore.

Boek: Politics, Adam Thirlwell (Vintage, 2004)

2005-03-25T11:37:00.000+01:00

In de reeks "debuts of guys called adam"...

Thirlwell is hilarisch grappig, beschamend herkenbaar, verdomd ingenieus en bovenal niet te weerstaan.

Een verhaal over een koppel, een vader en een dochter en een ménage-à-trois in een prachtig spel met tijd en info. Soms ruw om dan te zalven, altijd clever en tongue in cheeck, maar nooit eenzijdig ... een heerlijk boek. Get it.

Film: Il Conformista (1970, Bertolucci)

2005-03-24T16:33:00.000+01:00

gezien: woe 23 maart, 09am - sint lukas, bssl

Dit op de roman van Moravia gebaseerd meesterwerk is dé film die goden als ff copolla, martin scorsese en paul shrader (scenarist van oa. taxi driver) graag als één van hun grote invloeden noemen. Deze film kan je dan ook op alle vlakken diepgaand bekijken, beschrijven en bestuderen. Van thema's, acteerprestaties, vernieuwende cameravoering, costumage en decor, cinematografie, niveau/manier van romanadaptatie, spelen met tijd en noem maar op... deze film is voer voor theses en studies. Ik bespreek 'm kort, om de honger aan te wakkeren.

Il Conformista gaat over een man die vastzit met zijn verleden en zijn persoonlijkheid, en die uit een drang 'normaal' te zijn conformeert met het italiaanse fascisme in de jaren dertig (en met de linkse revolutie op het einde van de film). Dit groot verhaal gaat schuil achter een verhaal van huwelijk en relaties. Bertolucci verknipte het tijdsverloop van de (chronologische) roman danig, wat de film een nineties back and forward-feel geeft.

Bertolucci maakte deze film in de periode 60-70, een periode waar stijl en esthetiek sterk aan belang hadden ingeboet tegenover de gestyleerde thirties & forties. Zijn film was dan ook een statement en een nieuwe visuele ervaring voor die tijd. De grote inspiraties voor filmmakers van vandaag (zie supra) hebben op hun beurt dan weer muze gevonden in deze verademing in stijl en montage.

De stijl is architecturaal. Zowel letterlijk (gestructureerde scenes in gebouwen en ruimten) als figuurlijk (constructie van de film; houding en acteerstijl van jean louis trintignant). Doch, het verhaal - en bij uitbreiding de film - lijdt niet onder de esthetiek. Deze film klopt en sluit dan ook als een bus. Die vorige zin beschrijft meer een gevoelen dan een eigenschap, maar je hebt zo van die films waar je je niet in staat en positie voelt om ergens kritiek op te geven. Il Conformista behoort dus tot die selecte groep films.

Ik zoek dit kunstwerk op DVD, en organiseer bij het slagen daarin een screening. Tot die dag zullen wij gescheiden door het leven gaan: Hij, die 'm gezien heeft, en Zij, de onwetenden.

Paul

CD : Maroon 5 - Songs About Jane

2005-03-21T12:15:00.000+01:00

Mooi, zomers, poppy, leuke sfeer, soms moet het gewoon niet meer zijn.